De kat, een huisdier?
Citaat van Marian op woensdag 16 september 2026, 21:51Soms vraag ik me af waarom we katten eigenlijk huisdieren noemen.
Een huisdier is toch iets dat bij jou woont?
Bij een kat ligt dat toch net even anders.
De kat woont niet bij jou. Jij woont bij de kat.
Je mag haar eten geven. Je mag de deur openen. Je mag de deur weer dichtdoen. Je mag haar favoriete kleedje netjes rechtleggen.
Maar verwacht vooral niet dat daar enige vorm van dankbaarheid tegenover staat.
Een kat kan de hele dag slapen op een plek waar jij net wilde gaan zitten. Je kijkt haar aan. Zij kijkt jou aan.
Geen beweging.
Je probeert haar voorzichtig te verplaatsen en krijgt een blik alsof je zojuist een diplomatieke rel bent begonnen.
Ook heeft een kat een indrukwekkend gevoel voor timing.
Je kunt urenlang bezig zijn en er gebeurt niets.
Maar zodra je naar bed gaat, krijgt de kat ineens een dringende boodschap.
Ze moet naar buiten.
Of naar binnen.
Of toch weer naar buiten.
Of ze wil gewoon even demonstreren dat ze nog steeds beschikt over een stem.
En dan dat voer.
Je zet iets neer waarvan je gisteren nog dacht dat het een culinair hoogstandje was.
De kat ruikt eraan.
Kijkt naar jou.
Kijkt naar het eten.
Kijkt weer naar jou.
En loopt weg.
Hoezo lust ik dit niet?
Dat jij het speciaal voor haar hebt gekocht, is duidelijk jouw probleem.
Toch is het juist die combinatie van hoogmoed, eigengereidheid en volkomen gebrek aan ontzag die katten zo onweerstaanbaar maakt.
Want eerlijk is eerlijk: ergens bewonder je het ook.
Een kat heeft geen personeel nodig, vindt ze zelf.
Ze hééft personeel.
En dat zijn wij.
Heb jij thuis ook zo’n harige huisgenoot die ervan overtuigd is dat de hele woning eigenlijk van hem of haar is?
Vertel vooral eens over de meest hooghartige kattenstreek die je hebt meegemaakt. 😄
Soms vraag ik me af waarom we katten eigenlijk huisdieren noemen.
Een huisdier is toch iets dat bij jou woont?
Bij een kat ligt dat toch net even anders.
De kat woont niet bij jou. Jij woont bij de kat.
Je mag haar eten geven. Je mag de deur openen. Je mag de deur weer dichtdoen. Je mag haar favoriete kleedje netjes rechtleggen.
Maar verwacht vooral niet dat daar enige vorm van dankbaarheid tegenover staat.
Een kat kan de hele dag slapen op een plek waar jij net wilde gaan zitten. Je kijkt haar aan. Zij kijkt jou aan.
Geen beweging.
Je probeert haar voorzichtig te verplaatsen en krijgt een blik alsof je zojuist een diplomatieke rel bent begonnen.
Ook heeft een kat een indrukwekkend gevoel voor timing.
Je kunt urenlang bezig zijn en er gebeurt niets.
Maar zodra je naar bed gaat, krijgt de kat ineens een dringende boodschap.
Ze moet naar buiten.
Of naar binnen.
Of toch weer naar buiten.
Of ze wil gewoon even demonstreren dat ze nog steeds beschikt over een stem.
En dan dat voer.
Je zet iets neer waarvan je gisteren nog dacht dat het een culinair hoogstandje was.
De kat ruikt eraan.
Kijkt naar jou.
Kijkt naar het eten.
Kijkt weer naar jou.
En loopt weg.
Hoezo lust ik dit niet?
Dat jij het speciaal voor haar hebt gekocht, is duidelijk jouw probleem.
Toch is het juist die combinatie van hoogmoed, eigengereidheid en volkomen gebrek aan ontzag die katten zo onweerstaanbaar maakt.
Want eerlijk is eerlijk: ergens bewonder je het ook.
Een kat heeft geen personeel nodig, vindt ze zelf.
Ze hééft personeel.
En dat zijn wij.
Heb jij thuis ook zo’n harige huisgenoot die ervan overtuigd is dat de hele woning eigenlijk van hem of haar is?
Vertel vooral eens over de meest hooghartige kattenstreek die je hebt meegemaakt. 😄